Editorial

چه می‌کنند؟!

متنی که در ادامه می‌آید به عنوان سرمقاله شماره‌ ۱۳۹ ماهنامه صنعت بسته‌بندی به چاپ رسیده است

۱- چندی است ابراز احساست و همدلی دوستان با مطالب این صفحه علنی‌تر و مستقیم شده است. بخصوص عریضه شماره قبل تحت عنوان “انقباض در صنعت” که بعضی دوستان به صورت شفاهی یا با پیامک آن را تایید کردند.
نمی‌دانم از این روند همدلی خوشحال باشم یا نه. هر چه تلخ‌تر و تندتر می‌نویسم، ابراز همدلی و تایید بیشتر می‌شود. در تمام طول زندگی خود بر خلاف بسیاری از تاجران احساسات، از سیاه‌نمایی و گریاندن مردم لذت نبرده‌ام و نانی از این راه کسب نکرده‌ام. از این که محفلی درست کنیم، بنشینیم و از همه چیز و همه کس ایراد بگیریم و فرافکنی کنیم بیزار بوده و هستم و همواره از این گونه محافل گریزان بوده‌ام. زیرا در آن اثری از سازندگی نمی‌بینم. حتی شان و جایگاه مجله و خوانندگان آن را بالاتر از درگیر شدن در موجهایی که در زندگی خود و مردم میافتد دیده‌ام.
علاقه‌ای ندارم با شکافتن هزارلای گندیده روابط و تصمیمات بعضی محافل دولتی و ضددولتی که کشور را صحنه مشق‌ها یا دعواهای بچگانه خود کرده‌اند، تنور خود را گرم نگه دارم. هر چند که هم آگاهی و هم شجاعت آن را دارم و توکل بر خدا کرده‌ام.
آن چه همواره بیش از هر چیز به نوشتن در باره این گونه امور وا میارد جلب توجه به این موضوع است که ایران ما و همه استعدادهای با ادب و بی‌ادب آن مهم‌تر و باارزش‌تر از آن است که پایمال این گونه مشکلات شود.
دریغ است ایران که وین شود/ کنام پلنگان و شان شود
این شعر فضایی حماسی دارد که ذهن انسان را به سمت میدان جنگ رو در رو می‌برد. اما امروز بی‌عرضگی صاحب‌منصبان اقتصاد کشور، ایران را جولانگاه و پناهگاه درندگانی کرده که در تمدن و شهرهای ما لانه کردهاند و حیات وحش معروف پیش آنها ام و بامرام و به نظر می‌آیند.
پایه‌های کسب و کار در کشور ما آن قدر سست است که ا کوچکترین تهدیدی فرو میریزد. وقتی به روابط فضای کسب و کار در ماه‌های گذشته یعنی از زمان بروز بحران ارز و گرانی کالاها نگاه کنی می‌بینیم اعتماد و برنامه‌های توسعه جای خود را به بدبینی و ناامیدی داده است. فشارهای مالی و عدم عمل به تعهدات مالی باعث کدورت و برخوردهای خصمانه بی طلبکاران و بدهکاران شده است. آنهایی هم که صبر و حوصله درک بالایی دارند با ادامه این وضعیت د حوصله و تحمل خود را از دست داده و برای خوج از بران‌های مربوط به کسب و کار خود بالاخره تصمیم به برخورد با بدهکاران گرفته و فضای کا پر ا بغض خواهد شد.
۲- درست در زمانی که کارآفرینان ما بدون آن که گناهی مرتکب شده باشند با شاهکارهای بانک مرکزی و سایر نابغه‌های مدیریت کشور فشارهای بی‌سابقه‌ای را تحمل می‌کنند و دامنه ناکامی‌های فضای کسب و کار حتی به درون کانون خانواده کارآفرینان کشور رسیده دیگر کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه شاهد کمترین دخالت بزرگترهایشان در فضای کسب و کار هستند و اسب توسعه را چهارنعل به پیش می‌رانند.
وقتی ما نگران فراهم کردن هزینه‌های معمول خود نظیر حقوق کارکنان هستیم و صحبت از تغییر شغل و تعطیل شدن کارخانه، نقل محافل ما شده، حتی افغانها هم در حال مرور برنامه‌های توسعه و تحقیقات خود هستند تا بتوانند سهم خود را در بازار و فن‌آوری چند برابر کنند.
در همین ایام سخت، انبوه کنگره‌ها، سمینارهای علمی و نمایشگاه‌های تخصصی در جهان برگزار شدند که متخصصان ما از رفتن به آنها باز ماندند. یک ماه و چند روز دیگر سالگرد ورود به این جهنم اقتصادی است. من به چشم خو دیدم که در این یک ساله بسیاری از مشارکتهای خودجوش ایرانیان در برنامه‌های علمی بین‌المللی از برنامه متخصصان حذف شد. رفتار انقباضی سازمانها و نهادهای علمی با کاهش بودجه‌های تحقیقاتی و علمی و چانه‌زنی‌های بازای باعث رنجش متخصصان و دانمندا شد.
یک سال تخریب کافی است تا مجبور شویم حداق ده سال دیگر بدویم تا بتوانیم به جایگاه قبلی برگردیم البته اگر در طول این دوران درمان دچار فرسایش یا انحراف نشویم. در این میان آن چه کمتر قابل ترمیم به نظر می‌رسد تخریب روابط بین مردم است که در جریان فشارهای اقتصادی بروز می‌کند.
اخبار و اطلاعات، حکایت از ورود جهان به مباحثی از علم و صنعت دارد که عرصه‌های جدیدی برای ظهور نبوغ و استعدادها فراهم می‌کند اما به نظر می‌آید مشکلات داخلی به ما تفهیم می‌کند که ما را با دستیابی به این قله‌ها کاری نیست.
هنگامی که با امکانات محدود خود و در میانه نیشتر سرنیزه‌های تحریم‌ها، سرگرم کشف و شهود و رمزگشایی از رازهای علم و فن‌آوری می‌شویم آن چنان ما را سرگرم نان شب خود و حقوق‌بگیرانمان می‌کنند که از مال دنیا و دنیاطلبی به خاطر بی‌توجهی به آن معذرت‌خواهی کنیم و همه راه‌ها را فقط در پول آن هم از جنس دلار و یورو ببینیم.
در این سال مبارک که قرار بود از تولید ملی حمایت شود آن چنان عمل کردند که همه آنهایی که جنس خارجی داشتند دارایی‌شان چند برابر شد و ملی‌پسندان مورد ریشخند قرار گرفتند. ما هنوز هم با حاضریم با باد آقایان بوزیم اما ایشان هم رعایت کنند و ما را به در و دیوار نکوبند.

سردبیر ماهنامه صنعت بسته‌بندی عضو سازمان خبرگزاران بین‌المللی بسته‌بندی IPPO (International Packaging Press Organization) member

بیشتر بخوانید . . .

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *